Zaburzenia Odżywiania

Anoreksja z greckiego oznacza ,,brak apetytu'' i 10 razy więcej dotyczy ona kobiet aniżeli mężczyzn jednak nie oznacza to że nie tyczy się ona facetów. Najczęściej następuje około 14-tego a 18-nastego roku życia, jest to taki okres dojrzewania a obajawia się ona tym że osoba chora na anoreksje, ponieważ tak jest to tak samo choroba jak bulimia. Ale jeśli chodzi o anoreksję objawia się ona tym że mamy niechęć do posiłku, robimy wszystko żeby stracić na wadze, potrafimy nie jeść całkowicie a jeżeli spożywamy już  jakieś posiłki polegają na tym albo opierają się na tym że one są jak najbardziej niekaloryczne, z jak najniższym wskaźnikiem kalorycznym. No i też zaburzenia spostrzegania własnego ciała, czyli kiedy patrzymy w lustro osoby chore na anoreksje widzą zupełnie kogoś innego niż tak naprawdę w życiu realnym są. A bulimia z kolei z greckiego oznacza 'byczy głód' pojawia się ona między 18-nastym a 24-tym rokiem życia czyli nieco póżniej niż anoreksja, choć tak mówią statystyki ale no różnie to z nimi bywa. Osoby chore na bulimie całe swoje życie opierają na jedzeniu w sensie takim że myślą o jedzeniu i często jest tak że mogą nie jeść bardzo długo a kiedy już ich dopada jakiś tam głód mają taki moment obżarstwa że mogą zjeść ogromne ilości jedzenia i zazwyczaj kiedy oni tak zjedzą od razu później biegną do toalety i to wszystko z siebie wyrzucają...

Środki przeczyszczające, środki hamujące apetyt przede wszystkim wymioty.. to są takie rzeczy podstawowe dla osoby chorej na bulimie. W swoim życiu poznałam bardzo mało osób chorujących na zaburzenia odżywiania ale mam znajomych którzy mają takich znajomych i z ich opowiadań bardzo często były to osoby chore na bulimię, ale ja o wiele bardziej potrafię się utożsamić z osobami chorymi na anoreksję.

Magazyny z wyretuszowanymi kobietami czy też mężczyznami, blogi pro-ana kierowane do anorektyczek, por-mija kierowane do bulimiczek. To są takie rzeczy bardzo podstawowe dla osób chorych w życiu codziennym z których korzystają i też bardzo ważne hasło w stylu ' jedyne nad czym możesz panować to twoje ciało ' albo też przede wszystkim popularne u anorektyczek ' jesteś tym co jesz ' to są takie rzeczy które najbardziej uważają i które ja też pamiętam za czasu kiedy miałam cos z tym wspólnego. ( i tak nadal teraz uważam że jestem za gruba ) Prowadzenie zeszytów z hasłami odnośne tego że jesteś tłustą i grubą świnią, że nie mieścisz się w te i te rzeczy, że tak wyglądają inne osoby a jak ty wyglądasz. Często takie jakieś wytykanie samemu w sobie takich najmniejszych szczegółów czy też strach przed najnormalniejszym sokiem pomarańczowym który można wypić. Ogromne śińce na okolicach kręgosłupa od robienia takich brzuszków w nocy kiedy rodzice śpią.. bardzo często spędzanie godzin przy talerzu jedzenia.. bawienie się  jedzeniem, rozdzielanie go, .... szukanie miejsca nawet jeśli się gdzieś wyjdzie.. co chwilę zmienianie tego miejsca gdzie można zjeść.. w celu takiego poszukiwania, tracenia czasu na tym jedzeniu.., chowanie jedzenia w jakichś pojemnikach, że niby zjedliśmy a tak naprawdę jest gdzieś schowane. No i też w tych najgorszych i tych najbardziej skrajnych przypadkach, nienawidzenie siebie do tego stopnia że robimy sobie wszystko żeby siebie samego zniszczyć, czyli.. jakieś tam szramy na nogach zrobione żyletkami.. na rękach, próby samobójcze. Ja o zachowaniach anorektyczki mogła bym mówić tygodniami nie wiem jak zachowują się bulimiczki ale o anorektyczkach wiem bardzo dużo co potrafią nie jeść, jak spożywają posiłki ( tak kiedyś mnie to interesowało ) ale jeśli chodzi o całe zaburzenie związane z zaburzeniem jest to straszne i cholerne bagno z którego tak ciężko się samemu wydostać i bez specjalistycznej pomocy nie ma opcji aby sobie dać z tym rade. Jeżeli chodzi o wszelkiego rodzaju skutki uboczne związane z anoreksją czyli.. to jak zaburzenie u dziewczyn związanych z miesiączką..pff nawet całkowity brak okresu.. bezpłodność.. obniżone a libido u mężczyzn czy problemy z zębami... ze wzrokiem.... przede wszystkim z zębami które wyglądają strasznie i to są taki cieniutkie płytki... i ten strach przed pójściem do dentysty żeby spojrzał w naszą jamę ustną.. ponieważ ona wygląda tragicznie. Jeżeli jesteście osobami których ten problem całkowicie nie dotyczy.. to dobrze! super jest się z czego cieszyć a i uważajcie na swoich znajomych przede wszystkim na swoje koleżanki.. ale na kolegów też, którzy albo zaczynają nagle chudnąć albo zaczynają dużo myśleć o chudnięciu, ponieważ to jest rzecz w którą bardzo szybko można się wciągnąć i która.. bardzo bardzo uzależnia. Może nie jestm jeszcze na takim etapie na moim blogowaniu że czytam mnie miliony osób.. bo to zaledwie garstka człowieków. Powiem wam tylko tyle jeśli znacie jakąś koleżankę/kolegę który choruje na anorekcje albo wy sami chorujecie.. to nie ma co czekać! jeśli jesteście w stanie trzeba udać się jak najszybciej o pomoc.. ponieważ to jest choroba, to jest choroba  z której bardzo długo można się... wyciągać, bo jest taki okres leczenia tej choroby i jest bardzo.. bardzo.. długi i to zostanie w pamięci na zawsze że nawet osoby zdrowe które już nie chorują na anoreksję mają już takie spostrzeżenie na jedzenie że nawet boją się czegoś zjeść. To bardzo długo zostaje w pamięci i bardzo ciężko o tym zapomnieć.

Teraz ja jestem bardzo ciekawa waszą opinią na temat zaburzeń odżywiania.. ten temat nie była wcale dla mnie łatwy do pisania no ale w końcu musiałam gdzieś powiedzieć to co myślę. Naprawdę bardzo chciałabym poczytać wasze komentarze chociaż jeden na ten temat. Chciałam bardzo podziękować osobom które mnie czytają i jeśli czyta to ktoś 'nowy' to dziękuje też za wytrwanie do końca. :)